Sprawa Mansona
PROCES STULECIA! – krzyczały wielkimi czcionkami nagłówki amerykańskich gazet. 15 czerwca 1970 roku przed sądem w Los Angeles rozpoczęła się rozprawa Charlesa Mansona i trzech jego najwierniejszych czcicielek. Manson – guru sekciarskiej komuny, wegetarianin, ekolog – w swoich naukach głosił jedność Chrystusa i szatana, wielbił Adolfa Hitlera. Z wodzem III Rzeszy łączył go niesamowity, niemal hipnotyczny dar wpływania na ludzi. I jak Hitler nakłaniał swych wyznawców do przerażających zbrodni.
Helter Skelter
Dla wielbicieli Manson jest równocześnie „Jezusem” i „Diabłem”, apokaliptycznym „Piątym Aniołem” – pozostali czterej to ich zdaniem muzycy zespołu The Beatles. Guru dopatruje się w piosenkach Beatelsów ukrytego przesłania. Teksty z ich Białego Albumu uznaje za wezwanie do rewolucji…
…Manson i jego ludzie opracowują scenariusz rewolty. W ich zamyśle należy uderzyć wpierw w przedstawicieli establishmentu – dokonać rzezi znanych, powszechnie szanowanych osób. Podejrzenie padnie na murzyńskich radykałów, to z kolei wywoła odwet białych. W efekcie nastanie czas Helter Skelter – wojny rasowej, chaosu, rewolucji…
* * *
W nocy z 8 na 9 sierpnia 1969 roku młodzi wyznawcy Mansona wdzierają się do willi reżysera Romana Polańskiego w Hollywood. Zastają tam jego żonę, Sharon Tate-Polańską, będącą w ósmym miesiącu ciąży, oraz czworo przyjaciół rodziny. Nikt nie ocalał, ofiary „biegały jak kurczaki z uciętymi łbami” – opowiadali potem sprawcy. Na ścianach domu namalowano krwią napisy: POWSTANIE, HELTER SKELTER, POLITYCZNE ŚWINIE. Dwie noce później kolejny, równie szokujący rajd na willę małżeństwa LaBianca, i brutalna egzekucja obojga właścicieli.
Ogółem sekta pozostawia za sobą około czterdziestu trupów. Ofiary wybierane są przypadkowo. W Los Angeles wybucha panika. Każdy może stać się celem.
Policja wpada wreszcie na trop przestępców, zaczynają się aresztowania, potem proces. Zabójcy nie wypierają się krwawego dorobek, otwarcie chełpią się swymi dokonaniami, szydzą z ofiar, zapowiadają nowe mordy. W tej sytuacji ustalenie winy jest tylko formalnością.
Wołanie o litość
Prokurator Vincent Bugliosi wnioskuje o wymierzenie Mansonowi i trzem najokrutniejszym zabójczyniom kary śmierci. Wywołuje to zacięty spór na sali sądowej i w mediach. Obrońcy nie ustają w próbach ocalenia swych klientów. Podkreślają młody wiek podsądnych, proponują dać im szansę, poddać ich resocjalizacji. Barwnie opisują procedurę wykonywania egzekucji, szermują argumentem, że kara śmierci jest nieodwracalna i zbyt okrutna…
* * *
Okrucieństwo? Kto tu mówi o okrucieństwie?
Sharon Tate-Polańska błagała o życie, swoje i swego nienarodzonego dziecka. „- Wciąż błagała i prosiła, prosiła i błagała” – wspominała ze śmiechem 21-letnia morderczyni. Na szyi Sharon zaciśnięto nylonową pętlę, jej ciało szesnaście razy przeszyło ostrze noża. To jej krwią wykonano rewolucyjne napisy na ścianach domu. Krwi Sharon skosztowała przynajmniej jedna z zabójczyń.
Przyjaciel Polańskich, polski emigrant Wojtek Frykowski, zmarł od dwóch ran postrzałowych, trzynastu ciosów w głowę zadanych tępym narzędziem oraz od pięćdziesięciu jeden uderzeń nożem. Na ciele pani Rosemary LaBianca odnaleziono czterdzieści jeden ran kłutych. Jej męża pchnięto nożem dwadzieścia sześć razy, na brzuchu wycięto mu napis: WOJNA.
– Obrońcy chcą, żebyście okazali miłosierdzie ich klientom – mówił do ławy przysięgłych prokurator Bugliosi. – A czy oskarżeni okazali jakiekolwiek miłosierdzie, gdy ofiary błagały ich o darowanie życia…?
Biblia
Obrońca Mansona, adwokat Irving Kanarek, sięga po broń ostateczną: Pismo Święte. Cytuje Księgę Wyjścia, rozdział 20. Piąte przykazanie Dekalogu: „Nie będziesz zabijał!”. Stwierdza, że sędziowie wymierzający karę śmierci sami stają się zabójcami.
Biegli w teologii kręcą z powątpiewaniem głowami. Wiedzą, że w piątym przykazaniu użyto słowa „rasah”, oznaczającego mord z premedytacją, nie zaś legalnie wydany wyrok śmierci.
Wszyscy czują jednak wielkość chwili. Kult Mansona ma konotacje z satanizmem. Guru wzorował się na satanistycznym Kościele Sądu Ostatecznego, zwanym też Procesem. Współpracował z okultystycznymi gangami motocyklistów, jak Straight Satans, Satan Slaves oraz Jokers Out of Hell. To przywódca Straight Satans ofiarował Mansonowi klubowy miecz, używany w trakcie zabójstw.
Teraz życie satanistycznego mordercy uratować może Biblia chrześcijan!
* * *
Procesy w amerykańskich sądach mają w sobie coś z teatru, z antycznego dramatu. Atak i błyskawiczna riposta… Prokurator Bugliosi bierze do rąk Pismo Święte. Ta sama Księga Wyjścia, rozdział 21, werset 12: „Jeśli kto tak uderzy kogoś, że uderzony umrze, winien sam być śmiercią ukarany.”
Prokurator zawiesza na chwilę głos, po czym odczytuje jeszcze werset 14: „Jeśli zaś ktoś posunąłby się do tego, że bliźniego zabiłby podstępnie, oderwiesz go nawet od Mego ołtarza, aby ukarać śmiercią”.
Na sali sądowej panuje absolutna cisza. Ale w mózgach słuchaczy rozbrzmiewa już odgłos powolnego szurania spętanych nóg w więziennym korytarzu, brzęk łańcuchów, ostatni szczęk metalowych drzwi, zamykających wyjście z komory gazowej…
Wy będziecie następni!
19 kwietnia 1971 r. sąd w Los Angeles ogłasza wyrok w sprawie NARÓD PRZECIW CHARLESOWI MANSONOWI. Główny oskarżony oraz trzy jego czcicielki zostają skazani na karę śmierci. Egzekucja ma odbyć się w komorze gazowej więzienia San Quentin. Jednak w następnym roku stan Kalifornia znosi karę śmierci. Oczekującym na egzekucję wyroki śmierci zamienia się na karę dożywotniego więzienia.
Mijają lata. Morderczynie wychodzą na wolność. Za kratami pozostaje sam guru. Nie narzeka na brak popularności. Jego kult wciąż trwa, na całym świecie. Charles Manson otrzymuje setki listów – sataniści, neonaziści, najrozmaitsi radykałowie, wrogowie „establishmentu” – zapewniają go o swym oddaniu. Wielbi go undergroundowa prasa i autorzy amatorskich stron internetowych. Ozzy Osbourne, niegdysiejszy lider Black Sabbath, dedykuje mu utwór „Bloodbath in Paradise” („Krwawa kąpiel w raju”). Imię Mansona przybiera też Brian Warner (Marylin Manson), bożyszcze milionów nastolatków.
* * *
A krewni i przyjaciele ofiar nadal leczą poranione dusze. Niektórzy próbują zapomnieć. Ale wciąż, w sennych koszmarach, budzi ich krzyk mordowanych i złowrogi głos „Diabła” Mansona: – Rewolucja nadchodzi wielkimi krokami. Wy jesteście następni. Wy wszyscy!
